Rotterdam, 30-10-2003
Hallo vriendjes en vriendinnetjes,
Met deze zin begon ik 27 jaar lang alle voorstellingen, TV afleveringen, CD's, videobanden, boeken, magazines en deze homepage, maar ik heb eigenlijk nooit geweten hoeveel vriendjes en vriendinnetjes dat waren. Inmiddels weet ik dat wel wel. Het zijn er heel, heel, heel veel.
Ze variëren in leeftijd van 2 tot 80 jaar en elke dag beuren ze me op met mooie kaarten, lieve brieven, leuke tekeningen en tientallen e-mails.
Dit vind ik allemaal heel lief en het doet me heel goed.
En eergisteren, 28 oktober, maakte ik weer een ongelofelijk mooi moment mee.
Wij, Ina en ik, zijn naar de show van onze vriend Frans Bauer in de Ahoy geweest. Het was een geweldig spektakel met prachtige decors, belichting en speciale effecten. We genoten met volle teugen van de sfeer in de hal en de stem van Frans deed me vergeten dat ik ziek was. We hadden een heerlijke avond. Maar tijdens de show vertelde Frans het publiek dat hij heel blij was dat ik in de zaal zat. Ik zeg altijd, 'Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen', maar toen ik daarna een een heel groot applaus van 7000 man publiek kreeg, liepen de tranen over me wangen, maar het waren tranen van geluk. Ik ben gelukkig dat ik door mijn werk zoveel vrienden heb gekregen, dat doet me heel goed. Het is een hele grote steun voor me die me door deze vervelende periode heen sleept en daarvoor wil ik al mijn vriendjes en vriendinnetjes voor bedanken.
In het bijzonder Frans Bauer, Frans je bent geweldig!
Vaak wordt er per abuis op TV gezegd of in kranten geschreven dat ik nu een chemo-kuur onderga.
Dat klopt niet, ik word bestraald en dat is iets heel anders. Bij een chemo-kuur moet je, ik dacht een week lang, in het ziekenhuis blijven, maar voor bestralen ben je hooguit een uurtje in het ziekenhuis, maar wel elke dag. Ik ben gisteren, 29 oktober, weer naar het Erasmus MC geweest voor de 6e van de 30 bestralingen die ik krijg en weet nu een klein beetje wat me te wachten staat.
De eerste dag was ik zenuwachtig en onzeker. Die onzekerheid werd bij me weggenomen door Lorenzo, een jongen van negen jaar die al meerdere bestralingen heeft gehad. Hij gaf me de goede raad;'Je moet precies doen wat de dokters en verplegers tegen je zeggen, dan is het zo gebeurd en het doet geen pijn'. Lorenzo had gelijk. Het doet geen pijn en het bestralen is zo gebeurd.
Bij het bestralen moet ik op een tafel gaan liggen en krijg dan een doorzichtig plastic masker over mijn gezicht, die aan de tafel word vastgemaakt. Doordoor lig ik elke dag precies op dezelfde plek en krijg ik altijd precies op dezelfde plaats de bestraling. Het voorbereiden duurt 2 minuten en het bestralen 2 x 15 seconden dus Lorenzo had gelijk. Het is zo gebeurd en het doet geen pijn.
Op maandag, dinsdag, woensdag en vrijdag krijg ik elke keer één bestraling en op donderdag krijg ik er twee. Vandaag is het donderdag dus krijg ik twee bestralingen.
Het is vandaag 30 oktober en ik ben jarig. Nou, met twee bestralingen op één dag zal ik er op mijn verjaardag gegarandeerd "stralend" uitzien.
Met vriendelijke groeten,
Aad van Toor
PS. Hier een foto van mij en Lorenzo in de wachtkamer. Vlak voor het bestralen en ook het motto van Lorenzo is.
'Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen'. En dat laat hij hier zien
|
|
