|
Rotterdam, 21-11-2003
Hallo vriendjes en vriendinnetjes,
Ik heb goed nieuws. Ik krijg nog maar vier bestralingen. Donderdag 27 november is de laatste van de geplande 30 bestralingen en dan zien ze mij voorlopig niet meer op de bestralingsafdeling van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Niet dat het daar zo vervelend is, in tegendeel. De doktoren en het verplegend personeel zijn heel aardig en ze zijn een enorme steun voor me geweest, maar door al die bestralingen doet mijn mond en vooral mijn verbrande lippen zo veel pijn dat pijnstillers haast niet helpen.
Door die pijn is mijn leven een stuk veranderd. Ik heb altijd geroepen: 'Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen," maar juist dat lachen doet zo'n pijn en ik heb altijd wel iemand in de buurt die me aan het lachen wil maken. Voorbeeld 1: Vandaag waren vrienden, die in Spanje wonen, bij ons op visite. Om mij wat op te vrolijken, maakten ze de ene grap na de andere en het lukte. Ze kregen mij aan het lachen en daar was ik niet blij mee. Toen ik daarna in de spiegel keek zag ik dat mijn lippen bloedrood waren. Alsof ik er lippenstift opgesmeerd had. Maar helaas, het was geen lippenstift. Door het lachen was mijn verbrande onderlip op diverse plaatsen opengesprongen en dat zorgde voor die mooie rode kleur.
Voorbeeld 2: Twee fijne gabbertjes belden mij op en vroegen of ik vrijdagavond met ze mee wilde naar de voetbal. Ik weet, die wedstrijd is eigenlijk maar bijzaak. Het hoofddoel van die avond is veel lachen. Het zijn hele leuke gasten en als die eenmaal beginnen, dan wordt het de hele avond lachen, gieren, brullen en dat betekent dan voor mij de hele avond pijn lijden. Ik heb voor die gezellige avond bedankt.
Voorbeeld 3: Vrienden bellen me bijna elke dag om me een hart onder de riem te steken en als ze door hebben dat ik een beetje in de put zit proberen ze me met een goeie mop of grap op te vrolijken. Daardoor waren ze de eerste maanden een geweldige steun voor me, maar beginnen ze nu direct met een leuke mop of grap, dan word ik daar niet echt vrolijk van. Maar ondanks die pijn vind ik het wel fantastisch dat ik heel veel van die fijne vrienden heb.
Ik was afgelopen dinsdag bij de bestralingsarts en ze vertelde dat na mijn laatste bestraling, op 27 november, de uitwerking van die bestralingen nog zo'n tien dagen doorwerkt. Daarna zal, langzaam maar zeker, mijn mond en lip gaan genezen en de pijn verdwijnen. Misschien kan ik met de kerstdagen al genieten van een stukje kerstbout. Als ik daar nu aan denk begin ik weer vrolijk te worden en krijg ik zin om te lachen. Maar het is toch verstandiger om met lachen nog een paar weken te wachten.
Vriendelijke groeten,
Aad van Toor
|
|
