|
Benalmadena, 14-01-2004
Hallo vriendjes en vriendinnetjes,
Hier weer even een berichtje van mij. Ik ben nu al een week in Spanje en het weer is heel goed. Het is elke dag zo'n 20 graden, weinig wind en de zon schijnt volop. Je zou dus zeggen: "die mag niet klagen". Maar ik klaag wel. Ik zie hier in Spanje het lekkerste eten liggen en ik ruik het ook, maar ik kan het niet eten. Mijn mond is door het bestralen nog heel gevoelig en ik eet daardoor nog steeds als een kleuter. Boterhammen moeten zonder korstjes zijn en al het andere eten moet vloeibaar of zacht zijn. Maar als ik dan al die Spaanse lekkernijen zie liggen en ruik dan loopt het water in mijn mond.
Maar toch ben ik blij dat ik, ondanks die pijnlijke mond, naar Spanje ben gegaan. Ik kom nu al meer dan 10 jaar in het zuiden van Spanje en heb hier in al die jaren heel veel vrienden gekregen. Het zijn Nederlanders die hier in Spanje wonen. Door die vrienden word ik nu elke dag uitgenodigd of ze komen bij mij op visite en ik vind het geweldig om ze allemaal weer te zien. Die Nederlands/Spaanse vrienden belden me de laatste maanden regelmatig op en daar was ik heel blij mee. Ze waren een geweldige steun voor mij en deden me beseffen wat het woord 'vriend' betekent.
Aanstaande vrijdag ga ik hier naar de dokters die het gezwel in mijn mond ontdekt hebben. Nu is naar de dokter gaan meestal niet leuk, maar ik denk dat het bij hen heel leuk gaat worden. Dat komt, die dokters hebben mij uitgenodigd voor een feestje. Zij gaan met hun praktijk, met meerdere Nederlandse dokters, tandartsen en fysiotherapeuten, naar een nieuw gebouw en dat wordt deze week feestelijk geopend. Ik ben nog niet helemaal beter, maar ik voel me al goed genoeg voor een feestje.
Volgende week, de 20e januari moet ik weer naar een dokter. Dan ga ik naar de chirurg die mij geopereerd heeft in het Erasmus MC in Rotterdam. Ik moet nu om de 6 weken gecontroleerd worden, de ene keer bij de bestralingsarts en de andere keer bij de chirurg. Het wordt voor mij de eerste controle en dat is natuurlijk heel spannend. Ik voel me nu elke dag een stukje beter en hoop natuurlijk dat de chirurg dat ook vindt.
Het is nu weer tijd voor mijn siesta dus ik ga eindigen.
Vriendelijke groeten,
Aad van Toor
|
|
