|
Vlaardingen, 08-02-2004
Hallo Allemaal,
Ik zeg altijd, 'Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen' en ik probeer dat ook zoveel mogelijk te doen. Maar het lachen gaat de laatste weken wat moeizaam. Het gaat wel redelijk goed met me en ik voel me ook elke dag een klein stukje beter worden, maar ik verveel me soms. Ik weet het, dan moet ik iets gaan doen en er zijn duizenden dingen die ik wil doen, maar dat gaat nog niet. 's Morgens ben ik fit en ik denk bergen te kunnen verzetten, maar 's middags voel ik me het speelgoedkonijntje uit de Duracel reclame, maar dan ben ik het konijn met de verkeerde batterijen. Al na een paar uur ben ik leeg en heb al mijn energie verbruikt. Dan realiseer ik me weer dat ik een zware operatie en dertig bestralingen heb gehad. Maar gelukkig wordt mijn conditie elke dag een beetje beter. Ik ben alleen heel ongeduldig.
Sinds ik niet meer optreed vragen heel veel mensen aan me of ik mijn publiek mis. Gelukkig kan ik zeggen; 'nee' en zal uitleggen waarom. Dagelijks kijken meer dan 200.000 kinderen naar de avonturen van Bassie en Adriaan op Nickelodeon en ik ontvang nog elke dag tientallen brieven, kaarten, tekeningen en e-mails. Een jaar geleden waren er vijfduizend fans per maand die naar de homepage keken en daar was ik al heel blij mee. Nu zijn er dagen bij dat er meer dan vijfduizend fans per dag kijken naar de Adriaan-homepage. In de maand januari kwamen er 119.000 fans die homepage bezoeken en er komen er nog elke dag meer bij. Dus ik mis mijn publiek niet. Ik heb nog elke dag contact met ze en dat maakt me heel gelukkig.
Ik werk nu hard aan de Adriaan-homepage om hem dagelijks te vernieuwen en zal dat ook de komende tijd doen als ik in Spanje ben. Ik blijf daar bijna zes weken en hoop niet veel in de zon te zitten. Ik ben dol op de zon maar wil er deze keer geen vakantie houden. Als mijn conditie het toelaat wil ik daar heel hard werken aan mijn autobiografie. Ik ben nu al heel ver met mijn boek en heb al meer dan driehonderd bladzijde geschreven, maar over het slot ben ik nog niet tevreden. Nu wordt aan het einde van mijn autobiografie de hoofdpersoon ziek en dat vind ik niet sterk genoeg. Ik sluit mijn autobiografie liever af met; Vijf jaar later zei dokter lachend tegen me: 'Gefeliciteerd, u hoeft niet meer terug te komen'.
Maar zover is het helaas nog niet. De komende maanden moet ik nog elke zes weken voor controle naar het Erasmus MC en zes weken kunnen dan heel lang duren. Eind maart moet ik weer bij de arts komen.
De vriendelijke groeten van
Aad van Toor
|
|
