|
Vlaardingen, 13-07-2004.
Hallo Allemaal,
Vanaf september 2003 ga ik elke zes weken, met knikkende knieën en een dichtgeknepen keel van de zenuwen, naar het Eramus Medisch Centrum in Rotterdam voor controle. Als dan, na een grondig onderzoek, tegen me gezegd werd dat alles goed was, kwam ik van opluchting bijna huppelend de spreekkamer van de dokter uit. Vandaag, de 13e, was ik weer in het Erasmus MC voor controle, maar in tegenstelling tot alle andere keren was ik vandaag niet zenuwachtig. Ik ging niet huppelend, maar wel zeker en ontspannen de spreekkamer van de dokter in. De reden? Ik voel dat mijn gezondheid de laatste maand met sprongen vooruit is gegaan en na een grondig onderzoek werd dat ook door de dokter bevestigd.
Na een ellendig jaar met veel pijn en vooral angstige onzekerheid voelde ik vandaag voor het eerst weer een beetje de zekerheid terugkeren. Mijn conditie is de laatste weken ook beter geworden. Er zijn dagen bij dat ik 7 á 8 kilometer loop en doe dat fluitend. Een paar maanden geleden was ik na een paar honderd meter strompelen al leeg en de hele dag uitgevloerd. Ik weet wel dat ik met die ziekte nog niet mag juichen, maar ik vond vandaag, bij het verlaten van de speekkamer van de dokter, een kleine vreugdekreet wel op zijn plaats.
Op weg naar de uitgang van het ziekenhuis, liep ik langs de wachtkamer van de bestralingsafdeling waar ik vorig jaar 30 keer had zitten wachten. Nu zat er in die wachtkamer een meisje van een jaar of zeven. Ze had een tumor in haar hoofd moest daarvoor bestraald worden. Toen ze me zag, lachte ze verlegen naar me en vroeg of ik een handtekening voor haar had. Natuurlijk had ik die en in mijn auto had ik ook nog een CD, een foto en een vlaggetje van Bassie en Adriaan voor haar. Ik hoop dat ze met dat vlaggetje volgend jaar uitbundig zal zwaaien als de dokter ook tegen haar zegt; “Dat ziet er heel goed uit!”
Mijn volgende controle is pas in oktober en dat geeft mij de gelegenheid om weer een paar weken naar Spanje te gaan. Ik heb me voorgenomen om ook daar weer hard aan mijn conditie te werken. Ik ga er elke dag veel lopen en zwemmen en hoop dan, als ik in oktober mijn 62e verjaardag vier, te kunnen zeggen: “Deze ouwe, voelt zich weer de oude.”
Vriendelijke groeten,
Aad van Toor
|
|
