|
Benalmadena, 31-07-2004
Hallo Allemaal,
Ik heb van de week een stel vrienden uitgenodigd voor een barbecue. Dat is in Nederland altijd een groot risico. Ik heb daar menig barbecuefeest georganiseerd die uitdraaide op een waterballet. Maar ik ben weer in Spanje en hier valt een barbecuefeest niet zo snel in het water. De gasten wel want het was die avond bijna 30 graden en regelmatig namen ze een verfrissende duik. Ik had daar geen tijd voor want ik speelde voor chef-kok en stond een paar uur achter het vuur.
De Spaanse muziek, sfeer verlichting, geurende planten en het krekelgeluid zorgden voor de juiste sfeer en het werd een heel gezellig feest. Mijn vrienden vroegen mij waarom het feestje was en ik zei: “Zomaar voor de gezelligheid, het is geen speciale dag.” Maar opeens kwam ik er achter dat die dag toch een hele speciale dag was. Het was 30 juli en precies een jaar eerder had ik op die dag in het pretpark Hellendoorn mijn laatste show gegeven met Bassie en Adriaan.
Die 30e juli 2003 was een hele emotionele dag geweest. Op die dag werd niet alleen mijn artiestenleven afgesloten, ik was bang dat door mijn ziekte ook mijn leven afgesloten zou worden. In de onzekere weken daarna kreeg ik het ene onderzoek na het andere en na elk onderzoek moest ik dagen wachten op de uitslag. Die dagen leken wel weken te duren. Ik ben optimistisch gebleven en probeerde de kreet van Adriaan “Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen” in praktijk te brengen.
Dat lukte soms 23 uur per dag, maar in het 24e uur liet ik mijn tranen de vrije loop.
Vijf weken later, in september was de operatie en daarna volgde nog 30
bestralingen. Dat was niet de leukste periode uit mijn leven. Van die operatie en bestralingen heb ik een paar nadelige dingen overgehouden. Mijn tong is nog steeds een ongeleid projectiel die op de meest ongelegen momenten verkrampt en mij dan laat praten alsof ik een tennisbal in mijn mond heb. Mijn smaak is nog niet helemaal terug en ik ben daardoor veranderd van een fijnproever in iemand die het fijne niet meer proeft. Nog dagelijks krijg ik steken door mijn tong, krampen in mijn kaak, irritante prikkelingen in mijn keel en ik heb soms het gevoel dat er een elastische band strak om mijn hals zit.
Maar over al die dingen hoor je me niet klagen. Ik ben heel blij dat ik er na een jaar nog ben. Ik geniet nu van alle leuke dingen die er in mijn leven nog over-
gebleven zijn en dat is gelukkig nog heel veel. Mijn conditie is weer grotendeels terug gekomen en ik kan daardoor weer dagelijks mijn baantjes zwemmen. Ik loop veel en geniet hier weer dagelijks van de Spaanse zon. Over ‘die Spaanse zon’ zong ik vroeger maar had, omdat ik altijd werkte, geen tijd om van die zon te genieten. Dat zal me nu niet meer gebeuren. Daarom ga ik nu ook snel deze brief eindigen, want anders heb ik weer geen tijd om van die Spaanse zon te genieten, omdat ik altijd zit te schrijven.
Vriendelijke groeten
Aad van Toor
|
|
