|
Vlaardingen, 11-10-2004
Hallo Allemaal,
De afgelopen weken waren niet de leukste weken uit mijn leven. Ik heb me heel veel zorgen gemaakt en de reden daarvan was mijn tong. De laatste maanden kreeg ik regelmatig pijnlijke steken door mijn tong. De dokters vertelden me toen dat de zenuwen in mijn tong aan het herstellen waren. Dat was goed nieuws want we waren er al van uit gegaan dat een deel van mijn tong voor altijd gevoelloos en verlamd zou blijven. Ik had me daar op ingesteld leerde met die gehandicapte tong redelijk normaal te spreken. Maar nu die zenuwen weer tot leven komen sturen die spiertjes aan in mijn tong, die een jaar niet gewerkt hebben. Het resultaat, een half uur nadat ik de steken voel, verkrampt mijn tong. En dat gebeurde een paar maanden geleden een paar keer per dag, maar de laatste maand bijna elk uur. Door die verkrampte tong praat ik soms zo onduidelijk dat ik tientallen malen per dag tegen mij gezegd word: “Wat zeg je?” En ik prak dan echt niet met B2 .
Door die steken in mijn tong word ik steeds aan die ziekte herinnerd, terwijl ik juist probeer die gedachten aan die ziekte uit mijn hoofd te verbannen. Het gevoel in mijn tong werd de laatste maanden ook nog op een andere manier merkbaar. Door de 30 bestralingen die ik vorig jaar kreeg, waren ook de speekselkliertjes in mijn tong verbrand. Er werd mij verteld dat die kliertjes waarschijnlijk nooit meer zouden herstellen en dat ik altijd een droge tong zou houden. Ik stelde me ook daarop in en liep altijd met een flesje water rond. Twee maanden geleden merkte opeens dat mijn tong begon te prikkelen en even later voelde het aan alsof er een bruistablet op mijn tong lag. De speekselkliertjes in mijn tong begonnen na een jaar toch weer te werken en heb nu geen droge mond meer. Ook de smaakpapillen op mijn tong werken elke dag beter en ik zei voor de grap: “Het vocht op mijn tong is terug, het gevoel in mijn tong is terug, mijn smaak is terug, nu maar hopen dat het gezwel niet terug komt.”
Drie weken geleden was mijn mond pijnlijk en toen ik er in keek zag een klein wondje onder mijn tong vlak bij de plaats waar het gezwel zat. Ik schrok en toen ik merkte dat de dagen daarna het wondje niet weg ging, begon ik me steeds meer zorgen te maken. Door de onophoudelijke tintelingen en steken in mijn tong werd ik constant aan dat wondje onder mijn tong herinnert en mijn kreet ”Wat er ook gebeurd altijd blijven lachen,” was nog maar heel moeilijk in praktijk te brengen.
Met knikkende knieën ging ik het Erasmus MC voor controle en het werd echt sidderen toen de dokter vertelde dat hij ook bezorgd was over het wondje in mijn mond. Hij wilde het grondig onderzoeken en haalde 2 stukjes weefsel uit het wondje en die werden in het laboratorium onderzocht. Ik moest een paar dagen op de uitslag wachten. Ik schreef in de series van Bassie en Adriaan wel eens de tekst, “Als je het naar je zin hebt vliegt de tijd, maar als je moet wachten lijkt het wel of de tijd stilstaat.” De laatste dagen stond voor mij de tijd stil. Minuten leken uren te duren en ik liep te stuiteren van de zenuwen bij de gedachte dat die rotziekte niet helemaal weg was. Nog nooit van mijn leven heb ik me zo rottig gevoeld.
Door één telefoontje veranderde mijn stemming volledig. De dokter vertelde mij dat de uitslag van het onderzoek negatief was, oftewel, er waren geen kwaadaardige cellen gevonden in het weefsel. Door die negatieve uitslag zie ik de toekomst weer heel positief in. De kreet: “Wat er ook gebeurd altijd blijven lachen,” was na het goeie nieuws even weg. Ik heb samen mijn vrouw enorm gehuild. De tranen liepen over onze wangen, maar het waren tranen van geluk.
Ik weet bijna zeker dat die ziekte in mijn mond weg is, maar ik weet ook dat het nog een heel langdurig gevecht wordt om het idee uit mijn hoofd te verdrijven.
Ik ga deze brief nu eindigen en een feestje bouwen. Ik vind daar is alle reden toe.
De vriendelijke groeten van,
Aad van Toor
|
|
