|
Vlaardingen, 06-01-2005
Hallo Allemaal,
Op 31 december om 12 uur wensten we elkaar traditiegetrouw een gelukkig nieuw jaar. Ik doe dat niet meer. Ik wens nu, na mijn ervaring van het afgelopen anderhalf jaar, iedereen een gezond nieuw jaar toe. Gezond zijn en blijven is het allerbelangrijkste. Als je gezond bent en je voelt je goed dan is dat ook de basis voor gelukkig zijn. Je voelt je niet echt gelukkig als je altijd met pijn rond loopt en je ellendig voelt. Ik riep als geboren optimist altijd: „Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen, maar er waren in 2004 heel veel momenten dat het lachen niet lukte omdat ik te veel pijn had. Maar nu ik terug kijk op het afgelopen jaar merk ik dat die pijnen niet het ergste waren, het allerergste is de angstige onzekerheid of die ziekte weg is en weg blijft.
Anderhalf jaar lang reed ik om de zes weken naar het ziekenhuis voor controle en bijna elke keer ging ik trillend van de zenuwen naar binnen. Als na controle bleek dat alles goed was, kwam ik als herboren naar buiten en kon dan de hele wereld weer aan. Maar als ik een paar dagen later weer steken en scheuten in mijn hals voelde, begon ik toch weer onzeker te worden. Ik dacht dat er een tijd zou komen dat ik zorgenvrij naar die controles zou gaan, maar inmiddels weet ik dat dit niet zo is. Het blijft een zenuwachtige rit naar het ziekenhuis.
Deze week ging ik weer naar het Erasmus MC voor controle en was ook nu weer heel zenuwachtig. Dat had een reden. Ik was in november op vakantie in Amerika en had tijdens die vakantie geen pijn meer. Ik voelde me fantastisch. Ik dacht dat ik de ellendige tijd achter me had en voorgoed van die pijntjes af was. Maar de laatste weken waren de oude klachten en pijntjes weer terug gekomen en daarmee ook de onzekerheid. Ik had weer het gevoel dat er een wurgkoord rond mijn nek zat en ik kreeg tientallen keren per dag steken door mijn tong die er voor zorgde dat mijn tong zo erg verkrampte dat ik bijna niet meer kon praten. Na een grondige controle door de arts bleek het niets ernstigs te zijn. Het wurgkoordgevoel om mijn nek wordt veroorzaakt door het litteken van de operatie en de bestraling. Die was door de kou hard en stug geworden. Die steken en krampen in mijn tong werden veroorzaakt door zenuwen, spiertjes en adertjes die weer zijn gaan functioneren.
De controles zijn nu niet meer elke zes weken maar om de drie maanden. Dat is dus een goed teken. Maar er is me ook verteld dat ik daar blij mee kan zijn maar nog geen feest moet vieren. Het blijft nog een tijd onzeker met die rot ziekte. Als er aan het einde van dit jaar, dat is dus twee jaar na de behandeling, niets is gevonden mag ik juichen. Dan is de ziekte voor 99% overwonnen, maar pas na vijf jaar, dus nog maar drie en een half jaar te gaan, mag er gefeest worden. Dat duurt nog even maar ik kan je nu alvast vertellen, dat als tegen die tijd alles goed met me gaat, het een geweldig feest wordt.
Vriendelijke groeten,
Aad van Toor
|
|
