|
Vlaardingen, 16-06-2005
Hallo Allemaal,
Hier dan eindelijk weer een brief van mij. Er is een gezegde: “Geen nieuws is goed nieuws.” En dat is ook de reden waarom ik de laatste tijd geen brieven voor deze homepage heb geschreven. Er was geen nieuws of het nieuws wat er was, was voor andere niet interessant. Wie is er nu in geïnteresseerd dat ik onlangs een zieke boom in mijn tuin heb omgezaagd en daarna van vermoeidheid niet in elkaar ben gezakt. Wie wil er nu weten dat ik uren achter elkaar heb gelopen en me daarna nog steeds fit voelde. Dat soort nieuwtjes is voor niemand nieuws, maar voor mij wel. Het is zelfs heel groot nieuws en wel voor de volgende reden.
Twee jaar geleden was ik conditioneel een wrak. Ik zei wel eens voor de grap: “Als ik een auto was, bracht ik mezelf naar de sloop.” Na een hegje knippen of na een paar minuten lopen was ik lichamelijk op. Ik was altijd duf, suf, lusteloos en moe. Na de kleinste lichamelijke inspanning was ik de hele dag uitgeteld. Ik wist toen dat er iets niet klopte. Ik voelde dat ik een ernstige ziekte had.
Toen knappe doktoren die ziekte bij mij hadden vastgesteld, zijn ze heel lang bij mij aan het sleutelen geweest om mij weer gezond te krijgen. En als ik na uren lopen of een boom omzagen mij conditioneel nog zo goed voel dan begin ik langzaam te geloven dat ze daarin beginnen te slagen. Ik was deze week weer voor mijn drie maandelijkse controle in het Erasmus medisch centrum en kreeg daar na een grondig onderzoek weer de geruststellende boodschap dat alles er goed uit zag. Ik liep weer dansend van vreugde het ziekenhuis uit.
Ik kreeg met het goede nieuws ook een paar minder leuke dingen te horen. Het grote litteken in mijn hals van de operatie zal altijd stijf aanvoelen en met koud weer een beetje pijnlijk blijven. Mijn tong zal nog iets beter worden, maar een hard broodje eten zal ik nooit meer kunnen zonder mijn tong te verwonden. Mijn tong is aan mijn mondbodem vastgezet waardoor ik hem niet goed kan bewegen en dat zal mijn spraakvermogen altijd blijven belemmeren. Maar wat geeft het.
Ik treur niet om de dingen die ik niet meer kan, maar haal het plezier uit de dingen die ik nog wel kan. Dat zijn gelukkig heel veel dingen. Ik hield en hou nog steeds van veel reizen en kan en doe dat nog steeds. Ik hield van lekker eten en omdat mijn smaak, tegen verwachting in, toch terug is gekomen geniet ik daar nog steeds van. Ik was dol op tuinieren, maar had daar door mijn drukke werkzaamheden geen tijd voor. Nu heb ik alle tijd van de wereld en geniet dagelijks van de prachtige rozen, orchideeën en andere schitterde bloemen die er in mijn tuin groeien. Gelukkig leef ik nog en ik leef nog gelukkig.
Vriendelijke groeten,
Aad van Toor
|
|
