|
Benalmadena, 24-07-2005
Hallo Allemaal.
Het was voor mij vorige week een week van tegenstellingen. Ik kreeg twee leuke, maar ook een heel een vervelend bericht. Laat ik met de leuke beginnen. In het Erasmus MC kreeg ik na mijn driemaandelijkse controle te horen dat alles in orde was. Dat was voor mij weer een geweldige opluchting. De volgende dag was er weer iets leuks. Met een smoesje werden we door de burgemeester van Vlaardingen naar het theater gelokt en daar mochten we een prachtig, bronzen borstbeeld onthullen van "Bassie en Adriaan". Het komt straks te staan in de foyer van het 'Theater van Vlaardingen'.
Wij, Bas en ik, zijn heel trots op het borstbeeld en ik vond het ook weer fijn om naast mijn broer op het toneel staan. Dat was de plaats waar wij 47 jaar samen hebben gewerkt. Dat waren 47 jaren lachen en gieren, maar ook van bloed, zweet en tranen. We hebben in die tijd veel ups en downs meegemaakt, maar we hebben ons er samen altijd door heen geslagen. Als ik terug kijk op die jaren kan ik trots zijn op alles wat mijn broer Bas en ik samen hebben bereikt. Ik heb ook gemerkt dat 47 jaar met elkaar werken uniek is. Dat houden alleen twee mensen vol die heel goed met elkaar om gaan.
Natuurlijk hadden we ook wel eens problemen samen, maar die werden snel uitgepraat. Ook 2 jaar geleden hadden Bas en ik woorden. In de spanning, angst en onzekerheid waar we toen in leefden, toen bekend werd dat ik kanker had, zijn er door de spanningen dingen gezegd en gebeurd die we later betreurden. Toen die gebeurtenis, door mijn fout, nog eens in de krant kwam werd dat door de media nog eens gigantisch opgeblazen en opgeklopt. Wij hebben die nare affaire, zoals volwassen mensen doen, samen uitgepraat en gaan weer met elkaar om zoals we 47 jaar hebben gedaan, maar helaas willen sommige mensen van de media dat positieve niet horen.
Zo stond er vorige week een artikel in één van de bladen en daarin werd mijn antwoord een ietsje anders gedrukt dan door mij was gezegd. Op de vraag: 'Zien jullie elkaar nog veel?' Heb ik geantwoord: „Ik woon nu 9 maanden per jaar in Spanje en Bas heeft het druk met optredens in Nederland, dus we zien elkaar niet veel. Maar we bellen elkaar bijna dagelijks. Vanochtend heb ik Bas nog een kwartier aan de lijn gehad. Het is dus goed zo.' Staat er in het blad: "We zien elkaar nu bijna nooit. Maar het is goed zo." Hij zegt: 'Maar jullie waren 47 jaar lang met elkaar?' Ik zeg: 'Klopt, we werkten elke dag met elkaar, maar na het werk hadden we ook ons eigen leven en gezin. We zaten niet elke seconde op elkaars lip.' Er wordt geschreven: 'Vrienden zijn we nooit geweest, ondanks dat we 47 jaar lang dag en nacht met elkaar optrokken.'
Ik kreeg het bericht van het Erasmus MC dat alles met me in orde was, maar als ik die dingen over mij en Bas lees, dan word ik daar niet ziek van, maar wel verdrietig.
Vriendelijke groeten,
Aad van Toor
PS Ik had Bas net aan de telefoon. Ook de groeten van hem.
|
|
