Vlaardingen, 22-09-2005

Hallo Allemaal,

Al heel lang heb ik voor deze rubriek geen nieuwe brief geschreven. De reden daarvoor is, dat er geen reden voor was. Ik voelde me maandenlang uitstekend en er was niets nieuws te melden. En geen nieuws is goed nieuws. In Spanje genoot ik wekenlang van de zon, zee en lekker eten. Vooral het eten. Nu mijn smaak, tegen de verwachting in, weer volledig is terug gekomen waardeer ik lekker eten nog meer dan voor die bestralingen. En omdat ik nu alle tijd heb sta ik regelmatig in de keuken om daar mijn nieuwe hobby, kokkerellen, te beoefenen. Dat alles tot grote tevredenheid van mijn vrouw Ina die ook een liefhebber van lekker eten is. In de laatste maanden was ons leven in Spanje zo goed en ontspannen dat ik LEVEN met hoofdletters begon te schrijven. Ik was even vergeten dat ik een beroerde periode achter de rug had en er waren dagen bij dat ik zelfs niet meer aan die rot ziekte dacht.

Maar een paar weken geleden voelde ik opeens een pijntje onder mijn kin. Dat was de plaats waar het gezwel had gezeten. Ik probeerde er geen aandacht aan te besteden en rustig te blijven. Maar even later kreeg ik weer een paar steken. De dagen daarna waren het geen steken, maar bleef die plek constant pijnlijk. Het was geen ondragelijke pijn, want na die bestralingen weet ik hoe dat voelt. Het was eigenlijk meer een irritant gevoel, maar door dat gevoel kwam bij mij wel die angstige vraag op: „Is die rot ziekte terug gekomen?" De volgende dagen werd dat gevoel sterker en mijn hele nek begon te verkrampen. Ook het praten ging mij steeds meer moeite kosten. Ik had soms het gevoel dat mijn tong, die toch al niet veel ruimte heeft, via mijn keel naar binnen getrokken werd. Door de operatie, nu al weer 2 jaar geleden, gaf het littekenweefsel rond mijn hals me altijd het gevoel dat ik een te strakke stropdas om had. Door het verkrampen van mijn nek werd dat gevoel opeens heel heftig. Het voelde aan alsof ik, dag en nacht, een dicht geknoopt overhemd droeg die twee maten te klein was.

Mijn dokter in Spanje gaf me medicijnen die mijn spieren ontspanden en hij adviseerde me naar de fysiotherapeut te gaan. Dat hielp. De pijn, kramp en de zenuwen verminderden. Maar deze week kwamen die zenuwen weer in volle hevigheid terug toen ik voor mijn driemaandelijkse medische controle naar het Erasmus MC in Rotterdam reed. Daar vertelde ik de dokter uitvoerig mijn klachten. Na een grondig onderzoek knikte hij goedkeurend. Hij vertelde me dat het allemaal heeft te maken met de genezing. Het littekenweefsel, ontstaan door die operatie in mijn hals, is aan het krimpen. Daardoor trekt het aan mijn nek en keelspieren, die er door de bestraling aan verkleefd zijn. Dat alles zorgt voor die steken en krampen. Die pijntjes zal nog een tijdje houden, maar dat vind ik niet erg. Die onzekerheid is nu weg en onzekerheid is veel erger dan pijn.

Vriendelijke groeten,

Aad van Toor