Vlaardingen, 04-09-2006

Hallo Allemaal,

Gisteren, zondag 3 september, was voor mij een bijzondere dag. Precies 3 jaar daarvoor ging ik de operatiekamer van het Erasmus MC in. Er moest een kankergezwel uit mijn speekselklier verwijderd worden. Een ingrijpende operatie en vol onzekerheden. De operatie zou tussen de vijf en twaalf uur kunnen gaan duren. Dat hing er vanaf of wat voor problemen ze tijdens de operatie nog zouden tegen komen.

Voor de operatie werd ik goed voorgelicht door de doktoren van het Erasmus MC.
Er werd mij eerlijk verteld wat er door die operatie zou kunnen gebeuren. Zenuwen zouden beschadigd kunnen worden, waardoor spiertjes in mijn gezicht niet meer zouden werken. Er moest in mijn tong gesneden worden waardoor de kans groot was dat ik daarna problemen zou krijgen met spreken. Ik heb me toen voorgesteld hoe het leven voor mij zou zijn als ik niet meer kon spreken en mijn gezichtspieren verlamd zouden zijn. Ik kwam tot de slotsom dat ik daarmee kon leven. Maar één ding was belangrijk voor me en dat was, blijven leven. Ik had toen liever dat ze één kilo te veel uit mijn mond zouden wegsnijden, dan één gram te weinig.

De operatie heeft uiteindelijk 8 uur geduurd en de schade was minder ernstig als waar ik rekening mee had gehouden. Er was maar één zenuw doorgesneden. Daardoor kon ik de linker bovenhoek van mijn lip niet meer optrekken. Nou trok ik die zelden op, dus daar had ik geen enkel probleem mee. Wel was, zoals verwacht, mijn tong beschadigd.

Het puntje was verlamd en gevoelloos geworden, maar ik kon nog redelijk praten. Dus ik was blij en opgelucht en herstelde zo snel dat ik vijf dagen later het ziekenhuis al mocht verlaten.

Twee weken daarna kreeg ik slecht nieuws te horen. Het bleek dat het gezwel heel dicht tegen mijn onderkaak aangegroeid was en de chirurg had tijdens de operatie voor een dilemma gestaan. Hij kon, op heel zeker gaan, en een deel van mijn onderkaak verwijderen, met de kans dat later zou blijken dat het onnodig was geweest. Hij kon ook de kaak behouden, maar dan zou de kans bestaan dat het gezwel niet voor 100% verwijderd werd. Hij had voor het laatste besloten.

Na een zorgvuldig onderzoek bleek dat het niet, zoals gehoopt was, een bolvormig gezwel was, maar dat het breeduit groeide. Er bestond dus een geringe kans dat er nog een kankercel was achtergebleven. Voor de zekerheid werden dertig bestralingen aanbevolen en die waren vreselijk.

Toen ik de eerste keer hoorde dat ik kanker had, ging ik ervan uit dat ik niet lang meer zou leven. Nu zijn we drie jaar verder en ik ben er gelukkig nog. De gevolgen van de operatie en bestralingen voel ik nog elke dag, maar worden gelukkig steeds minder. Ook mijn tong laat mij nog regelmatig in de steek. Op de meest onverwachte momenten verkrampt of verlamd hij. Maar ondanks al die vervelende dingen, ben ik heel blij. Ik leef nog.

Ik moet deze week weer naar de kankerspecialiste van het Eramus MC voor controle en ga vol vertrouwen naar haar toe. Ik voel me goed en geloof, maar met die rot ziekte weet je het nooit helemaal zeker, dat ik nu alles achter de rug heb. En dat is ook de reden dat ik de laatste keer op mijn homepage een brief schrijf over de ziekte die ik HAD en daar ga ik van uit.

Alle fans waren in die afgelopen drie rot jaren een geweldige steun voor me. De brieven, e-mails, tekeningen en leuke attenties die ik al die tijd van ze mocht ontvangen, waren hartverwarmend. Nog dagelijks krijg ik veel e-mails en ben daar nog steeds heel blij mee. Ik ben er niet alleen blij mee. Ik ben ook heel trots dat ik zulke fijne fans had en nog steeds heb.

Allemaal heel erg bedankt,
Jullie vriend

Aad van Toor

PS:
Ik heb die rot ziekte gekregen van het roken. (Ik rookte 40 jaar lang en soms 20 sigaren per dag) Gisteren vond ik de lege sigarendoos waar de laatste sigaar inzat die ik rookte. Op die doos had ik geschreven: "De laatste sigaar gerookt op 1 september 2003 om 21.30." Ik weet nog dat ik toen dacht: "Ik hoop maar dat ik het volhoud." Nu, 3 jaar verder ben ik zo verbaasd. Ik heb na 1 september nooit meer naar een sigaar verlangd en denk ook nooit meer aan roken. Het stoppen was zo makkelijk voor me dat ik me nu afvraag: "Waarom ben ik niet eerder gestopt?" Dan had het me de boven omschreven ellende bespaard."