In de loop van de jaren heb ik verschillende voornamen gehad en dat heeft nu voordelen. Als ik iemand ontmoet die ik niet direct herken, dan kan ik aan de naam die hij me geeft afleiden uit welke periode ik hem moet kennen. Tot mijn 13e jaar werd ik 'Adrie' genoemd. Dus als iemand mij zo noemt, dan zat hij bij mij op school, de padvinderij of woonde in de buurt. Daarna werd ik acrobaat en daarbij vond ik 'Adrie' te kinderachtig. Ik liet me toen kort en krachtig 'Aad' noemen. Een verkeerde keus. Ik was niet groot en om die reden werd ik dan ook door mijn collega's 'Aadje' genoemd. Pas jaren later, toen ik een stevige acrobaat was geworden noemden ze mij 'Aad'. In 1967 veranderde ik weer van naam. Toen werkte ik, samen met mijn broer Bas, met het acrobatennummer "The Crocksons" door heel Spanje. Ik merkte dat Spanjaarden moeite hadden met de naam 'Aad'. Ze spraken de D niet uit en noemden me dan 'Aa en als ze dat zeiden zag je ze denken: "Wie noemt zich nu Aa?" Ik ging mijn geboortenaam gebruiken, Adriaan. In Italië werd ik weer Adriano genoemd. Ik vond het niet erg. Wat is een naam?

Spaanse namen vond ik heel mooi, maar toen ik het woordenboek erbij nam en die namen ging vertalen bleef er van die mooie exotisch klinkende namen niet veel meer over. Een beroemde Spaanse zanger uit die tijd was Manolo Escobar. Ik vond dat een mooie naam, maar in het Nederlands is het gewoon Manus Bezemer. Een Spaanse danseres had de prachtige naam Juanita Jardinero, maar in het Nederlands is dat gewoon Sjaan Tuinman. In augustus 1967 hadden we een speciale voorstelling op Mallorca en werkte daar met een nieuwe jonge zanger. Hij had een fijne stem, maar zijn naam ik vond ik maar niks. In het Nederlands was dat Juul Kerk. Maar die naam klinkt in het Spaans veel beter, Julio Inglesias. Een week later hoorden we nog een zanger met een fijne stem en een vreemde naam, Danny Otiquin. Hij werkte toen voor 500 peseta's per dag (12,- Euro) in een klein restaurantje. We stelden hem voor aan de directeur van de "Jartans Club", de zaak waar wij werkten in Mallorca en na een proefoptreden gaf de directeur hem een contract voor 1.500 peseta's per dag. Tot onze stomme verbazing weigerde Otiquin en vroeg 5.000 peseta's. De directeur zette hem kwaad het kantoor uit. Even later zagen we een teleurgestelde, maar niet verslagen Danny op een terrasje zitten. Hij had al een nieuw plan. Hij zou naar een platenmaatschappij in Madrid gaan en dan een ster worden. Zijn naam zou zo groot worden dat de directeur spijt zou krijgen dat hij hem die 5.000 peseta's niet had gegeven. Maar Danny had een probleempje. Hij had geen geld voor de reis naar Madrid. Zijn enige bezit was een oude scooter. Bas kocht zijn scooter en Danny Otiquin vertrok naar Madrid. We dachten die naam Otiquin nooit meer te horen en kregen gedeeltelijk gelijk. In 1971 traden we op in "Alta Vista", een grote nightclub in Las Palmas. Voor de voorstelling werd er op de kleedkamerdeur geklopt en toen we open deden zagen we tot onze verbazing Danny staan. Na een hele hartelijke begroeting vertelde hij dat hij ook in Alta Vista werkte. Omdat hij in een smoking gekleed was, dachten wij dat hij kelner was geworden. Dat bleek een foutje. Hij nam ons mee naar buiten en wees naar een reclamebord boven de ingang van de club. Daar stond met enorme letters de naam van de ster van de show "Danny Daniel'. Hij had in Madrid zijn naam veranderd in "Danny Daniel" en was met die naam niet alleen als zanger een topper geworden, en is dat nog steeds, maar hij had ook als componist en tekstschrijver een grote naam gekregen. Hij had een paar nummer één hits geschreven voor diverse zangers en zangeressen. Onder andere schreef hij voor Julio Inglesias de hit "Por el amor de una mujer". Danny had gelijk gekregen. Hij had nu zo'n naam gekregen, dat de directeur van de "Jartans club" hem niet meer kon betalen.

In 1975 gingen we terug naar Nederland en daar werd mijn naam weer gewoon 'Aad'. Maar niet voor lang. In 1977 werden de eerste TV afleveringen uitgezonden van "De avonturen van Bassie en Adriaan" en al na twee uitzendingen waren we bekende Nederlanders geworden. We hadden wat je noemt 'naam' gekregen en daardoor raakte ik mijn naam Aad weer kwijt. Met die namen "Bassie en Adriaan" trokken we heel veel publiek, zoveel dat het verkeer rond de plaats waar we moesten optreden regelmatig een tijdlang vast stond. We kwamen vaak te laat omdat we in een file stonden die wij zelf veroorzaakt hadden. Bij een optreden in een winkelcentrum in Spijkenisse, kwam zoveel publiek dat we op de rijksweg, bij de afslag Spijkenisse, al in de file kwamen te staan. Het verkeer stond zo muurvast dat we door politie opgehaald moesten worden. Met zwaailicht en gillende sirene werden we naar het podium gebracht. Na het optreden stonden de politieagenten ons weer op te wachten en brachten ons ook weer naar de auto die we aan de rand van de stad hadden moeten achterlaten. We stapten in onze auto en reden door naar Keulen om daar nog dezelfde avond een optreden te maken met ons acrobatennummer "The Crocksons". Na een succesvol optreden in Keulen merkten we wat het verschil is als je 'naam' hebt of een onbekende acrobaat bent. Als "Bassie en Adriaan" werden we door de politie opgewacht om ons naar de rand van de stad te brengen. Na het optreden met "The Crocksons" stonden de Duitse politieagenten ook bij onze auto te wachten, maar ze stonden daar niet om ons naar de stadsgrens te brengen. Ze hadden een fikse bekeuring voor ons wegens verkeerd parkeren.