Het is bijna oudjaar. Die dag is voor mij altijd bijzonder geweest. Er gebeurde telkens weer iets en vooral in die tijd toen ik als acrobaat/variétéartiest de oudejaarsdagen in het buitenland vierde of probeerde te vieren. Hier een paar voorbeelden.

Oudejaarsdag 1966 werkten we in “Mocambo” in de Zwitserse stad Bern. We traden pas na 12 uur ’s nachts op, dus we konden probleemloos de jaarwisseling met familie en collega’s vieren. Maar de directeur had nog een zaak in Thun, een stad 50 kilometer van Bern en hij vroeg of we daar om 10 uur wilden werken. We zeiden eerst nee, maar toen we hoorden wat hij betaalde pakten we toch de landkaart er bij. We rekenden uit dat we ruim voor 12 uur terug konden zijn en zeiden ja. Maar helaas. Op de terugweg namen we een verkeerde afslag en kwamen op een smalle bergweg terecht. En een ongeluk komt nooit alleen. Het begon te sneeuwen en zo hard dat het leek alsof we door een witte muur reden. We zagen geen hand voor ogen en konden maar stapvoets rijden. Het gevolg? Klokslag twaalf zagen we niets, maar hoorden wel alle torenklokken in en rond Bern beieren. Wij gromden tegen elkaar “Gelukkig nieuwjaar“ en besloten om 31 december nooit meer te werken.

Zeg nooit, nooit. Voor oudejaar 1967 kregen we zo’n geweldige aanbieding, die konden we niet weigeren. Twee shows in verschillende zalen in Keulen. De eerste zou voor 11 uur klaar zijn en de tweede begon pas om 1 uur ’s nachts. De jaarwisseling konden we dus met de familie vieren. Maar het was die dag heel slecht weer en het verkeer rond Keulen stond muurvast. Daardoor begon de eerste voorstelling veel te laat met als gevolg dat we om 12 uur precies in een file stonden op een brug over de Rijn. Rond ons knalde het en wij zagen honderden vuurpijlen de lucht in gaan. Wij gromden tegen elkaar “Gelukkig nieuwjaar“ en besloten om 31 december nooit meer te werken.

We hielden woord. In 1969 waren we met een groep Nederlandse artiesten in Brazilië en op 31 December was er geen show. Maar het werd wel een bijzondere jaarwisseling. Dat kwam niet alleen door de temperatuur. Die is in Nederland met oudejaar rond het vriespunt, maar in Sao Paulo was het 38 graden en het werd nog warmer door de Braziliaanse directeur. Toen hij hoorde dat Nederlanders oud en nieuw vieren met oliebollen en vuurwerk en zei hij: “Dat doen we hier ook.” Midden in zijn prachtige tuin werd een grote gaspit en oliepan neergezet. Wat er daarna gebeurde leek een slapstickfilm. Een enorme mixer, geleend bij zijn bakker, werd gevuld met bloem, gist en melk en aangezet. Maar helaas. Ze hadden vergeten de deksel er op te doen. Een tel later zag de tropische tuin zo wit als een winterlandschap. Maar de pret was nog niet over. Toen hij het achter de oliepan een beetje te warm kreeg, zette hij een grote ventilator aan om af te koelen. Maar die produceerde zo’n sterke luchtstroom dat de vlam in de pan sloeg en de oliepan veranderde in een vlammenwerper. Gelukkig werd de brand snel geblust en wonder boven wonder raakte er niemand gewond. Aan het einde van de dag zag de tropische tuin er uit als een slagveld, maar de oliebollen smaakten heerlijk. ‘s Avonds was er een diner met muziek en we dronken het Braziliaans drankje, Caipirinha. Dat drankje smaakt als onschuldige limonade, maar toen we om 12 uur opstonden voor een toost, hadden de meeste moeite om op hun benen te blijven staan. Het “gelukkig nieuwjaar” was door hun dubbele tong bijna niet te verstaan. Daarna volgden we de directeur voor het vuurwerk en waggelden achter hem aan naar buiten. Daar stonden een paar enorme vuurpijlen, die had de directeur gekregen van zijn neef die in het leger zat. Toen hij ze aanstak waren er geen knallen, maar hoorden we een enorme explosies. Die waren zo hard dat iedereen op slag nuchter was. Het oudejaarsfeest 1969 was met recht “een knalfuif.”

In 1972 maakte ik de eerste jaarwisseling Spanje mee. We werkten toen in de “Jartans Club” in Palma de Mallorca. Die zaak was normaal op oudejaarsavond dicht, maar de directeur kon voor die dag Franse jongensgroep “Les Poppys” contracteren. Die groep had in heel Europa een nummer één hit met het liedje “Non non Rien ná change.” “Les Poppys” was het enige nummer die na 12 uur optrad, dus konden alle artiesten van de “Jartans” met elkaar de jaarwisseling te vieren. Één collega was Harry Poll. Een vervelende man die niet alleen komiek, maar ook alcoholist met een kwade dronk was. Elke nacht na zijn werk was hij ladderzat. Maar die avond was hij al voor 12 uur als een balletje. Ook hij kreeg, net zo als iedereen in de club, even voor 12 uur een glasje met daarin 12 druiven. Er werd uitgelegd dat je in Spanje met oudejaaravond om 12 uur precies, bij de eerste gongslag, de eerste druif moet opeten. Daarna doe je bij elke gongslag de volgende druif in je mond. Zo gezegd, zo gedaan. Klokslag 12 stopte ik de eerste druif in mijn mond en bij de volgende gongslag weer één. Na en paar druiven was het geen stoppen, maar proppen. Het lukte me gewoon niet om die 12 druiven zo snel op te eten en ik was niet de enige. Na de laatste druif mompelde iedereen met een volle mond: Gewukkus niehjaaw.” Behalve onze komische collega. Hij was al blauw van de drank, maar nu liep hij paars aan doordat er een pitje of de hele druif in zijn verkeerde keelgat was geschoten. Een paar welgemikte harde klappen, van verschillende collega’s, op zijn rug zorgde ervoor dat hij weer lucht kreeg. Met een pijnlijke rug begon hij het jaar 1973 niet gelukkig, maar hij kon gelukkig het nieuwe jaar meemaken.

In Nederland zeg ik altijd met oudejaar: “Voorzichtig met vuurwerk,” maar voor de Nederlanders die in Spanje met de jaarwisseling 12 druiven eten. Zou ik willen zeggen: “Voorzichtig met de druiven en een gelukkig nieuw jaar”