Ik was boos op Marcel van Roosmalen omdat maar 10% van wat hij schreef in het artikel klopte. De rest was verzonnen of zo uit zijn verband gerukt dat het een totaal verkeerd beeld geeft. Dat Marcel van Roosmalen geen fan is van Bassie en Adriaan was duidelijk te merken. Maar is dat dan een reden om niet objectief te schrijven? De hele toonzetting was denigrerend, geringschattend en ongeïnteresseerd. Hij heeft zijn uiterste best gedaan om alles zo negatief of lullig mogelijk te laten overkomen. Hij laat mij en mijn vrouw in zijn artikel dingen zeggen die wij nooit gezegd hebben en ook nooit zouden zeggen.

De hoofdredactrice van de VARAgids, mevrouw Koekoek, heeft haar oprechte excuses aangeboden voor het artikel. Ze zei dat het nooit de bedoeling van de VARAgids is geweest. Ik heb haar excuus aanvaart. Daarmee is voor mij het probleem met de VARAgids over. Rectificatie wil ik niet. Die bestaat meestal uit twee of drie regels en daarin kan je niet uitleggen wat verkeerd was. Ik vond het plaatsen van het adres van mijn homepage in de VARAgids een beter middel. En dat is mij toegezegd.

Op mijn site stond al de mail die ik naar de redactie van de VARAgids had gestuurd. Daarin gaf ik enkele voorbeelden van passages die niet klopten. Ik beschreef die in telegramstijl. Nu staat alles er in en foto´s om de belachelijkheid van sommige beschrijvingen van hem te laten zien.

Er staan ook heel veel dingen in die niet kloppen, maar die mij of mijn vrouw niets doen. Ik beschrijf ze alleen om de onbetrouwbaarheid van het artikel aan te tonen en waarom ik het artikel met vlag en wimpel heb uitgeroepen tot het allerslechtste interview van alle interviews dit ik ooit gegeven heb. En dat waren er duizenden.

Hoe het die middag echt is gegaan zal ik hieronder beschrijven. En geloof me. Wat Adriaantje schrijft is wel waar.

Om misverstanden te voorkomen wie wat zegt, heb ik voor mijn tekst (Aad) gezet en in zwart geschreven. De teksten van Marcel van Roosmalen zijn blauw en is de tekst die letterlijk in het artikel staat. In zijn teksten is niets veranderd,  het is zo overgenomen uit de VARAgids. (Van Roosmalen) staat ook in het blauw voor de teksten uit het artikel.

 Eerste kontakt

(Aad) Begin juli werd ik door Marcel van Roosmalen gebeld. Hij vroeg of 13 juli om 12 uur uitkwam. Ik zei prima. Hij zou een auto met Tom Tom huren en er kon niets mis gaan. Die dag,  de 13^e, had ik om half één nog niemand gezien of gehoord. Ik belde hem en vroeg of de Tom Tom de weg kwijt was. Hij had geen auto gehuurd en was met de bus naar ons dorp was gekomen. Ze zaten nu bij een pizzeria in ons dorp en zouden lopend komen. Waar zij zaten was maar 500 meter van ons huis maar door de vele zijweggetjes loop je snel verkeerd.  Dus ik zei, “50 meter van waar jullie zitten is een bushalte. Daar pik ik jullie over 5 minuten op.”
(Van Roosmalen) Adriaan van Toor (69) belde. Hij vroeg zich af hoe laat het interview begon. Hij en zijn vrouw Ina hadden zich heel erg op het bezoek verheugd. Hij zei dat we naar de bushalte tegenover de pizzeria moesten lopen, dan kwam hij ons ophalen.

(Aad) Bij de bushalte zag ik niemand en er was ook niemand te zien bij de bushalte aan de overkant. Een andere bushalte is 700  meter hier vandaan. Ik besloot te wachten. Een tijdje later zag ik ze aan de overkant aankomen. Om te laten zien dat zij het waren, stak fotograaf Martijn van de Griendt (naam en functie hoorde ik later) zijn hand op en riep: “Adriaan."
(Van Roosmalen) We stonden bij de verkeerde bushalte tegenover de verkeerde pizzeria, daar kwamen we zelf achter. We renden van bushalte naar bushalte en zagen Adriaan in de verte op en neer lopen over een parkeerplaats. Adriaan!, Adriaantje!, schreeuwde Martijn. `Adriaan, hier zijn we!' Het enthousiasme irriteerde me.

 (Aad) Ik gaf ze een hand en zei zoals gewoonlijk. “Heren van een goed leven. Stap in.”
(Van Roosmalen) De begroeting was hartelijk. 'Dag VARAgids,' zei Adriaan.

(Aad) Als we rijden zegt hij hijgend, “Dit is beter dan lopen.” Ik zeg, “Ja, de auto is 8 jaar maar rijdt nog prima.”
(Van Roosmalen) We stapten in zijn goudkleurige Chrysler, een auto die hij al twintig jaar had.                                                              

(Aad) Ik nam de eerste weg rechts en reed onze straat in.
(Van Roosmalen) We reden de heuvels in.

(Aad) 10 jaar geleden is een kankergezwel uit mijn mond geopereerd en daardoor moest mijn tong aan mijn onderkaak worden vastgezet. Ik ben genezen van kanker en mijn tong is goed vastgegroeid maar wel een stuk korter geworden en verkrampt soms. Dat gebeurd tijdens het eten, maar ook met hoogte verschil. Dus als ik naar beneden rij kan dat ook gebeuren. Als ik dan iets zeg, praat ik als een dronken man. Dit heb ik direct aan Van Roosmalen verteld om te voorkomen dat er geschreven wordt, “Het was duidelijk te horen dat Adriaan dronken was,” Ik heb ook het kleine puntje tong uitgestoken.
(Van Roosmalen) Adriaan zei dat de kans bestond dat hij tijdens het autorijden vanwege het hoogteverschil onduidelijk ging praten. Hij stak zijn tong uit in de auto-spiegel. 'Ik heb kanker gehad en ben geopereerd. Mijn tong is met ijzerdraadjes aan mijn kaak bevestigd. Kijk maar.”

(Aad) Twee minuten later zijn we bij mijn huis. Ik wijs op het naambord boven ingang “Tres sillas.“ Ik vertel dat dat '3 stoelen' betekent. De 3 stoelen waar wij als acrobaten mee werkten.
(Van Roosmalen) We kwamen bij het huis dat hij 'casa' noemde.



(Aad) Binnen zit m´n vrouw Ina achter haar computer. Ik zeg. “Ina dit zijn de heren die het artikel gaan maken voor de VARAgids’.
(Van Roosmalen) Zijn VROUW Ina, een gezette vrouw, zat achter de computer. Ze hield van dieren. `De VARAgids is er, zei Adriaan.
(Aad) Hield? Ina houdt nog steeds van dieren.

(Aad) We liepen naar ons terras, de plaats waar we zomers altijd zitten.
(Van Roosmalen) Hij liep door naar het terras, waar alles was klaargezet voor het interview.
(Aad) Wat valt er klaar te zetten voor een interview?

(Aad)  Ik vertelde dat ik trots was op Bassie en Adriaan, maar de grote trots was toch ons acrobatennummer met de 3 stoelen, The Crocksons. Daarmee hebben wij, Bas en Ik, 25 jaar lang door heel Europa en Zuid- Amerika opgetreden en met veel succes. Ik wilde de drie stoelen in mozaïek op de bodem van het zwembad laten zien, maar was vergeten het kleed van het zwembad te halen. Ik rolde het snel op. (Een simpel bobbeltjesplastickleed over het zwembad om te voorkomen dat ’s nachts het water afkoelt. Zoiets is hier in Spanje heel normaal.  Het gesprek over mijn 25 jarige loopbaan als succesvol acrobaat, wordt zo omschreven.
(Van Roosmalen) Adriaan wees naar het zwembad dat hij had voorzien van een zeil dat via een ingenieus systeem van katrollen met een paar simpele bewegingen kon worden verwijderd. Hij demonstreerde het.


(Aad) Bij alles wat ik vertelde hoorde ik alleen maar “eh eh” of “ja ja” en “O.” Roosmalen stelde geen wedervraag, maar ook geen vragen. Hij had een klein notitie blokje waar hij zelden iets in schreef. Ik kreeg sterk de indruk dat hij niet echt geïnteresseerd was in een interview met me. Hij keek ongeïnteresseerd om zich heen. De fotograaf Martijn daarin tegen was in alles geïnteresseerd.

(Aad) Toen Van Roosmalen naar de wijk naast ons keek, vertelde ik dat daar 18 jaar geleden niets stond. Een paar keer per week kwam een herder met een kudde schapen en geiten voorbij. ‘s Nachts keek je in een donker gat. Ina zei toen, “Ik zou het fijn vinden ze daar ook huizen gaan bouwen. Die wens is uitgekomen. Die huizen staan er nu.
(Van Roosmalen) In de tijd dat ze daar kwamen wonen hadden ze een prachtig uitzicht over de heuvels, nu keken ze vooral naar de achtertuinen van de directe buren.
(Aad) We kijken uit op twee prachtige villa’s die iets lager gelegen zijn dan ons huis. Die villa’s staan er al 30 jaar. Ze belemmerden 18 jaar geleden het prachtige uitzicht op zee niet en nu ook niet. (die dag niet door de zee-mist).  De berg Cerro del Moro (1.000 meter hoog) zagen we 18 jaar geleden goed en nu nog steeds. Van Roosmalen had vanuit zijn stoel een perfect uitzicht op die “heuvel.”


(Aad) Mijn vrouw vroeg of ze iets wilde drinken en het antwoord was koffie. Even later kwam Ina terug met 3 kopjes koffie en met voor mij, zoals altijd, een grote mok koffie. Ze had ook 4 stukjes gebak, maar daar maakte ze haar excuus voor. Ze had het gebak te laat uit de diepvriezer gehaald. (te vroeg is het zo zuur) Het was nog een beetje hard. Nou is dat geen probleem in Spanje, want de temperatuur was inmiddels opgelopen naar 32 graden en het gebak is dan binnen een minuut zacht. Maar Van Roosmalen tilde daar heeeeel zwaar aan.
(Van Roosmalen) Ze kwam terug met een dienblad waarop grote mokken koffie en borden met brokken taart stonden. We kregen allemaal een kwart slagroomtaart. Die kwam uit de vriezer en was nog bevroren. Ina zei dat de ervaring leerde dat de taart tijdens het eten langzaam zou ontdooien. Ik zette mijn vorkje in de taart en zei dat ik, als het vorkje omviel, zou beginnen met eten.
(Aad)Waar haalt hij die onzin vandaan? Zulke onzinnige woorden heeft Ina niet gezegd en zal ze ook nooit zeggen.

(Aad) Na mijn bestralingen zijn er veel speekselklieren in mijn tong wel gaan werken, maar produceren te weinig speeksel om droge dingen te eten. Bijvoorbeeld, varkensvlees, kipfilet, kaakjes en cake. Maar ik probeer het steeds. Soms gaat het wel, soms niet. Het cake in het gebak ging niet. Ik vertelde dat aan Van Roosmalen en ook dat door die behandelingen sommige woorden onduidelijk worden. Als ik het woord “water” zeg in Amerika, verstaan ze me daar niet. (Ik zeg een paar keer 'water' op zijn Engels.) Hoe ik het ook probeer. Maar ik ben genezen en mag niet klagen, maar kan het gelukkig nog wel.
(Van Roosmalen maakte daarvan) Adriaan vond dat een goede truc en zei tegen Ina dat zijn brok taart te groot was. `Ik krijg dat niet weg.' Hij vertelde weer over de tong die vast zat aan de kaak en deed zijn mond open. We konden de constructie nu goed zien. Ina: `Ja, het is allemaal aan elkaar genaaid.' Adriaan zei dat hij bepaalde zinnen moeilijk kon uitspreken. Eén van die zinnen water  Do you have a glass of water, Do you have a glass of water 'Do you have a glas  of water?)  Do you have a glas of water Do you have a glas water.  Daarna. Vandaag gaat het wel.
(Aad) Dat ik in mijn mond liet kijken en dat hij de constructie zag lijkt me stug. Ik heb nooit gezegd dat ik ijzerdraad of een constructie in mond heb want die heb ik niet. Hoe kan hij het dan gezien hebben? 

(Aad) We zaten al 20 minuten en er was nog geen vraag gesteld. Van Roosmalen straalde desinteresse uit.  Dat veranderde toen ik vertelde dat we in de B&A series veel reisde en dat nog steeds doen en dat Amerika ons favoriete land is. Dan gebeurt er iets opmerkelijks. Hij begint te praten en nog enthousiast ook. Amerika was ook zijn favoriete land. Daar was hij diverse keren geweest en Martijn de fotograaf ook. Die was zelfs in las Vegas getrouwd. Martijn zei dat hij in het Stardust hotel getrouwd was. Ik vertelde dat van het Stardust hotel nu niets meer over was. En hij zei, “Van mijn huwelijk ook niet.” Ik vroeg Ina of ze haar fotoalbum met die foto van Stardust hotel wilde laten zien. Ina liet hem de foto zien. Martijn zei: “Precies mijn huwelijk. Ene grote puinhoop.” Martijn vroeg aan Ina of hij het fotoalbum mocht doorkijken. Ina maakt mooie foto’s van gebouwen en landschappen, maar zelden van mensen of het moet een beroemdheid of een bijzonder iemand zijn. Ik ben daar trots op. Martijn vroeg of ze nog meer albums had en of hij die ook mocht zien. Martijn bekeek die allemaal.

(Van Roosmalen) Ina liep op en neer naar de woning en kwam terug met zeven fotoboeken van hun vakanties, die moesten we maar eens doorbladeren. We zagen de broers Van Toor en hun vrouwen in de gekste poses. Aan de Mexicaanse grens, in de casino's van Las Vegas en als ze samen in een hele grote hamburger hapten.
(Aad) Van Roosmalen bekeek de fotoalbums niet eens, maar zag wel foto’s waarop we met ons vieren in de gekste poses staan. Dus hij zag foto’s die niet bestaan. Ina en ik maakten samen die reizen (zeven staan er in de albums.) Eén keer, in 2002, hebben wij samen met Bas en Co een cruisereis gemaakt van Alaska naar Canada. In dat album zie je foto’s van gletsjers, dolfijnen, walvissen, prachtige zee met ijsschotsen en één foto (de enige) van mij en Bas. Bij een beeld van Oliver Hardy, een idool van ons. Maar we staan er heel gewoon op.

(Aad) Ik vertelde dat ik filmde met de vakanties en liet op mijn Ipad een stukje (minuut) van zo’n vakantiefilmpje zien. Daarop zie je dat we ’s avonds door Las Vegas rijden. Ik zei dat ik mijn cameraatje simpelweg op mijn dashboard gezet had en door de voorruit had gefilmd.
(Van Roosmalen) Adriaan ging zijn iPad halen. Daarop stond een zelfgemaak­te documentaire. Hij zette de iPad tussen ons en de brokken taart in en zette de film aan. We zagen een snelweg.' Route 66; zei Adriaan. 'Ik had een camera op de motorkap gemonteerd."

(Aad) Na zijn Amerikaverhaal zat Roosmalen weer ongeïnteresseerd om zich en te kijken. Ina hield het voor gezien en ging naar binnen. Zo nu en dan kwam ze vragen of ze iets wilde drinken. Koffie, was altijd het antwoord
(Van Roosmalen) Ina bleef maar koffie bijschenken en Martijn dommelde weg.
(Aad) Nee hoor. Martijn zat nog steeds de fotoalbums te bekijken.

(Aad) Dan opeens komt er een vraag of nee, zelfs 2 vragen. “Is het strand ver weg?” en “Kunnen we dat aanlopen?” Daarmee bevestigde hij wat ik al vermoedde. Hij is absoluut niet geïnteresseerd in een interview met mij. Hij wil alleen zonnen aan het strand (op kosten van de VARA). In een interview bij De Coen en Sandershow bevestigt Marcel van Roosmalen dat ook. Hij zei daarin:  “Ik had gedacht 2 uur interviewen en dan naar het strand.” Maar op zijn blog schrijft hij “vanwege een zonneallergie helemaal niet naar het strand wilde.”
Wat is waar? Wat hij in zijn blog schrijft of wat hij zei in De Coen en Sandershow?
(Aad) Coen en Sander zeiden een fan van Marcel van Roosmalen te zijn, omdat hij veel oog voor details heeft en die dan letterlijk opschrijft. Waarschijnlijk had hij die middag bij mij oogkleppen op of heeft alles gedetailleerd gezien aan de binnenkant van zijn ogen. 

(Aad) Een van de weinige vragen die hij stelde die middag was, “Wat deed Ina tijdens de opname?”
Ik vertelde dat Ina me overal bij assisteerde en scriptgirl was bij de opname.
Toen kwam de 2e vraag. “Wat houdt dat in?”
(Aad) Met een locatie bezoek noteerde en fotografeerde Ina alles voor me. Later schreef ik de teksten en waren haar notities en foto’s een naslagwerk voor me. Ik schreef de draaiboeken heel gedetailleerd. Er werd zelden van de  teksten van het draaiboek afgeweken. Bij de opname noteerde Ina alles en haar gegevens gebruikte ik bij de montage.
(Van Roosmalen) ‘Ik schreef de teksten, we repeteerden niet, maar Ina hield precies bij of we ons er wel aan hielden. Zij was de scriptgirl.

(Van Roosmalen) Het interview met Adriaan liep nu volledig, uit de hand, dat wil zeggen: ik raakte de regie - voor zover ik die al had – kwijt.
(Aad) 2 fouten in een zin. Dit was geen interview en hij raakte de regie niet kwijt. Hij regisseerde niet en deed er geen moeite voor.

(Aad) Eindelijk een vraag. “Uit wat voor gezin kom je?” Ik zeg “Een heel arm gezin.” “Hoe arm?” Ik gaf hem een gedetailleerde uitleg, zoals ik bij alle interview doe. Journalist maken daar dan een korte omschrijving van, waar de sfeer inzit die omschreven is. Dat gebeurt in 99.9% zo, maar bij 0,01 % niet. Bij Van Roosmalen. Ik vertelde, heel uitgebreid, dat we nauwelijks te eten hadden, dat ik mijn sokken geen gaten hadden, maar wel 10 stoppen boven elkaar. Als kind had ik ook heel weinig kleding. Voor de winter had ik maar één trui. Die werd dan na een paar keer dragen ’s avonds gewassen, in de huiskamer boven de kachel gedroogd en de volgende dag liep ik er weer in. Ik gaf een voorbeeld van weinig en slecht eten. Op zondag een klein stukje vlees. De jus werd maandag en dinsdag gebruikt enz. Elke Journalist maakt van zo’n verhaal een samenvatting en dan staat er bijvoorbeeld, “Ze kwamen uit een arm gezin waar meer honger was dan kleding.”
(Van Roosmalen) 'Het was armoe. Maandag: aardappelen en groenten, dinsdag: aardappelen en groenten, woensdag: aardappelen, groenten en een bal gehakt, donderdag: aardappelen en groenten, vrijdag: aardappelen en groenten, zaterdag: aardappelen, groenten en afsnijdsel van de slager, zondag: aardappelen en groenten met jus."

(Aad) Ik vertelde dat de armoedetijd voorbij was toen ik piccolo werd in het Delta hotel. Daar logeerde, het hele jaar door, drie Amerikaanse ingenieurs met vrouwen. Die vrouwen hadden een hondje en die moest ik elke ochtend uitlaten. Ik  kreeg dan een dollar per hond. Dat was toen meer dan 10 gulden en de dag begon toen pas. Ik haalde makkelijk 100 tot 120 gulden per week. Mijn vader verdiende in die tijd 70 gulden per week.
(Van Roosmalen) "Over zijn tijd als piccolo in het Delta Hotel: Dan wist ik welke mevrouwen een hondje hadden en dan zorgde ik dat ik als het regende klaar stond. Dan liet ik dat beestje uit en dan had ik, hup, weer een gulden in mijn zak.'

(Aad) Alles wat tijdens het interview gezegd werd, wordt verdraait en verkeerd weergegeven. Ik zeg. Ik heb een nieuwtje. We hebben sinds 14 dagen een Bassie&Adriaan Channel op YouTube. Daar kan je gratis filmpjes van Bassie en Adriaan zien. Nu zijn het er 48 maar dat worden er meer. Dat is toch nieuws. Ik lees.
(Van Roosmalen) YouTube: 'Een schandalige uitvinding. Waarom krijgen de artiesten niets? Wij sporen de daders op. Zogenaamde fans zetten hele afleveringen van Bassie en Adriaan en de schatkaart op YouTube. En dan zeggen ze dat wij commercieel zijn.

(Aad) Ik vertelde  Van Roosmalen dat Bassie en Adriaan zijn begonnen in 1964 samen met Pipo de clown in “Circus Rudi Carell.” Een show die 2 maanden draaide in het oude circus theater in Scheveningen. Pipo zou daar optreden. Maar Cor Witsgche was acteur die een clown speelde en had geen clownsnummer. Het lukte Rudi niet en hij vroeg of wij een clownsnummer voor Pipo wilde schrijven. Het werd een nummer met 3 clowns. Rudi zei, “Die andere clowns gaan jullie spelen.” Drie dagen later waren de clowns kostuums klaar, ook een voor mij. Ik  werd ook clown, maar ik voelde me een vreselijk slechte clown. Bas voelde zich als een vis in het water. Cor was een aardige collega, waar we twee maanden fijn mee hebben gewerkt. Toen het “Rudi Carell circus” afgelopen was, heb ik het clownskostuum uitgetrokken en nooit meer aan gedaan. Er werd gelachen, maar ik had altijd het gevoel dat ik uitgelachen werd. Om te laten zien hoe het clowns trio er uitzag, haalde ik een foto uit mijn kantoortje en liet die aan Roosmalen zien.
(Van Roosmalen) Over Pipo de Clown: 'Feitelijk gezien een hele slechte clown."
(Aad) Toen ik dat las werd ik niet boos maar verdrietig. Cor was een fijn mens. Jaren geleden vroegen ze me of ik de mogelijkheid zag om de TV serie “Pipo en het Noorderlicht” in te korten tot  een lengte van 1 uur. Ik heb niet alleen gekeken, ik heb het ook gedaan. Ik heb er een week aan gewerkt en wilde daar geen cent voor hebben. Het was mij ode aan Cor Witsgche.

(Aad) Ik  zeg tijdens het gesprek. ”In Spanje zijn veel dingen goedkoper dan Nederland, benzine 30 cent,  sommige medicijnen de helft. Ik betaalde in Nederland  € 1.200,- wegenbelasting per jaar voor mijn auto, hier betaal ik voor die auto € 128,-.
(Van Roosmalen) Over Spanje: 'Alles is hier goedkoper, maar je moet de adresjes kennen."
(Aad) “Maar je moet de adresjes weten“ is zo’n stom zinnetje. Die ik nog nooit van mijn leven gezegd. Zo Pietluttig is mijn wereld niet. Maar volgens Van Roosmalen heb ik die zin te  pas en onpas gezegd. In zijn artikel is het een soort stopwoord van me. Hij schrijft die onzin meerdere keren.

(Aad) Dan schrijft hij iets over The Crocksons, Bassie en Adriaan en kermissen iets wat zo onsamenhangend is dat ik zelf niet weet waar het over gaat. Van vier of vijf dingen die ik gezegd heb heeft  hij iets gemaakt met, nog kop, nog staart.

(Aad) Over het einde van Bassie en Adriaan vertelde ik dat ik al wilde stoppen met optreden toen ik 55 jaar werd, maar we trokken nog steeds volle zalen. Ik stelde het 2 jaar uit, maar de zalen en theaters bleven vol. Het moment van stoppen werd steeds uitgesteld. Toen mijn 60e verjaardag in zicht kwam heb ik definitief gezegd; “Bas, ik wil stoppen. We werken nu al tientallen jaren 12 uur per dag en 7 dagen per week. Ik wil nog zo veel dingen doen. Over 10 jaar heb ik misschien de tijd, maar dan ben ik er te oud voor. Voor Bas is optreden zijn lust en zijn leven. En hij wilde nog doorgaan met een andere partner. De laatste optredens zouden zijn in de Topsporthal naast het Feyenoordstadion op 2, 3en 4 januari 2004. Op de dag dat de laatste artieste me belde en zei dat ze met haar dansgroep kon komen, moest ik haar vertellen dat het niet door ging. Ik had die dag ook te horen gekregen dat ik kanker in mijn speekselklier had. Niet alleen mijn wereld stortte in, ook die van Bas. Van Roosmalen omschrijft dit verhaal zo.
(Van Roosmalen) Over Bassie: 'We zijn broers, we Skypen. Bassie is solo door gegaan, ik ben op het hoogtepunt gestopt'.

(Aad) Toen ik 13 jaar was wilde ik acrobaat worden. Samen met Bas trainden we elke dag. Maar na een jaar kwamen we er achter dat we een goeie leermeester nodig hadden. Bas vond hem. Ferry Assendorf. Een goeie acrobaat die in alle grote shows in Europa had gewerkt en inmiddels AOW'er was. Hij wilde ons lesgeven.  We huurden een gymzaal in Vlaardingen en haalde iedere keer meneer Assendorf op in Rotterdam en na de training brachten we hem weer terug. Dat hebben we 2 jaar gedaan. Dankzij meneer Assendorf werden we  goeie acrobaten. Voor het lesgeven wilde hij alleen een pakje zware shag hebben.
(Van Roosmalen) Over de begintijd: 'Bassie zei dat we artiesten moesten worden. We huurden een gymzaaltje en een leraar. Die betaalden we met pakjes shag.'

(Aad) Vanaf 1983 produceerde we niet alleen Bassie en Adriaan zelf, we deden ook alles zelf. Schrijven, produceren,  regisseren, monteren in eigen montage studio, maakten de liedjes en muziek. Om kosten te sparen speelden we in de serie van de Schatkaart beide een dubbelrol. Ik speelde 'Adriaan' en 'de Baron' en Bas speelde 'Bassie' en 'Vlugge Japie'. Een TV serie maken is heel tijdrovend en kostbaar. Omdat we zelf alles deden waren we in staat het zelf te bekostigen. Aan de series zelf verdienden we niets of bijna niets. Geld verdiende we met de optredens. Dit verhaal wordt als volgt weer gegeven
(Van Roosmalen) Over de opnames van Bassie en Adriaan: 'Ik had een regel: geen drank op de set. We produceerden in recordtijd, ik denk dat veel omroepbazen daar nu met  terugwerkende kracht hun vingers bij aflikken want het kostte niets.'

(Aad) Gelukkig ontvangen we nog wat geld voor de herhalingen op TV. Maar doordat er nu zoveel TV zenders zijn en de kijkdichtheid versnippert word over al die zenders, betaalt dat steeds minder. De TV series die we maakten in Europa en Amerika komen niet uit de kosten.
(Van Roosmalen) Wij verdienen niets aan al die herhalingen. Ik denk dat we de productiekosten van Bassie en Adriaan in Amerika er nog niet uit hebben.'

(Aad) Mijn vader zei altijd; “Als iets je wilt kopen, moet je eerst het geld verdienen, dan pas kan je kopen. Geen schulden maken.” Zo zijn we opgevoed en zo hebben we gelukkig geleefd ook. In 1969 werkten we hier vlakbij in een grote nachtclub/theater. Ik ontmoette toen een Belg die hier een huisje bouwde en vanaf die plek had hij een prachtig uitzicht over de zee. Ik kreeg een wens. Als ik 50 jaar was een huis in Spanje met uitzicht op zee. 24 jaar later, in 1993, had ik genoeg gespaard en heb dit huis met 50 jaar gekocht. (Van Roosmalen) Over geld: 'Ik ben voor sparen en tegen lenen. Er komen altijd mindere tijden. 
(Aad) Eerder had ik verteld dat in Spanje benzine, medicijnen en wegenbelasting goedkoper zijn dan in Nederland. Martijn vond dat niet. Hij zei; “Ik had vanochtend hoofdpijn en heb een pakje paracetamol gekocht en moest daar € 2,35 voor betalen.”  Ik zei: “Vreemd, ik heb een tijdje terug Paracetamol gekocht en dat was naar mijn idee ook goedkoop.”
(Van Roosmalen) Martijn zei dat hij naar het supermarktje was geweest voor paracetamol. Adriaan: 'Wat hebben jullie daarvoor betaald? € 2,35. Adriaan: 'Veel te veel, dan had je beter naar ons apothekertje kunnen gaan, die is veel goedkoper.
(Aad) Dit is belachelijk. Als iemand aan mij zou vragen, “Wat heb jij voor de paracetamol betaald?”   zou ik vragen of hij ze niet allemaal op een rijtje heeft. Als iemand zoiets schrijft dan, ach laat maar.

(Aad) Martijn maakte nog een paar foto’s toen hij daarmee klaar was en het interview dus eigenlijk ook, was het al half 3 geworden. Mijn maag begon te knorren. Ik kreeg honger. Uit beleefdheid vroeg ik of ze ook trek hadden. Beide knikten en ik zei dan gaan we hier in het dorp op het plein iets eten.
(Van Roosmalen) Ina: 'Hebben jullie honger?' Adriaan: 'Kennen jullie de Spaanse keuken?' Ja, die kenden we.

(Aad) Ik vertelde, dat de laatste opname met Bassie en Adriaan in 1994 was, maar dat ik nu, bijna 20 jaar later, nog dagelijks veel fanmail krijg en vind ik geweldig. In meeste fanmail staat. “Adriaan, bedankt voor de leuke tijd die in jeugd had door de avonturen van Bassie en Adriaan. Nu beleef ik er weer veel plezier met jullie als ik met mijn kinderen naar die Bassie en Adriaan avonturen zit te kijken. Geniet van het mooie leven in Spanje.”
(Van Roosmalen) Hij kreeg nog steeds fanmail. 'Vorige week kreeg ik een mailtje. Iemand schreef: "Bedankt voor mijn fijne jeugd".
(Aad) Ik vertelde het verhaal van zeven fans, studenten, die vanuit Alicante naar me kwamen voor een “Meet en greet.” Dat was 1.000 kilometer rijden heen en terug. Het was zo gezellig geworden dat ze vorig jaar nog een keer die rit hebben gemaakt. Ik liet de foto van die fans zien. (die staat ook op mijn homepage bij “foto’s van fans”)
(Van Roosmalen vat het zo samen) Een tijdje terug was er een groep 'studenten 'aangewaaid'.

Hij vroeg welke Nederlandse artiesten er nog meer wonen. Ik zei, “De Frogers en Koos Alberts en zijn vrouw en Ria Valk. Ria zien we regelmatig en ken ik al heel lang. We werkte al 1961 samen in één programma. De Frogers komen we regelmatig op het vliegveld tegen, Koos en zijn vrouw heb ik al een tijdje niet veel gezien.
(Van Roosmalen)  Ina somde op wie er nog meer aan de Costa wonen; Ria Valk, de Frogers en Koos Alberts en zijn vrouw. `Ik geloof niet dat die nog artiestenkaarten bij zich hebben. Ik weet het niet, we hebben verder nul contact: Adriaan: Het lastige van bekend zijn is: je kent elkaar wel, maar je kent elkaar maar natuurlijk ook niet Het wil niet per se zeggen dat er een klik is'. (Aad) Klinkklare onzin.

(Aad) We rijden regelrecht naar een restaurantje in het dorp (1.200 meter) Dat duurde 5 minuten.
(Van Roosmalen) De tocht naar het restaurantje duurde lang, Adriaan had een omweg door de heuvels genomen om ons de omgeving te laten zien.

(Aad) In mijn auto zit een perfecte airco.
(Van Roosmalen) Ina: 'We zitten in een oven, Aad. Waarom rijden we zo?'

(Aad) Dan weer een verhaal wat uit de duim gezogen is,
(Van Roosmalen) We passeerden het tweede en derde huis van Frans Bauer.
(Aad) Frans heeft niet één huis in Spanje, laat staan twee.

(Aad) Ik vertelde dat ik Frans Bauer al heel lang kende. Zijn vader verkocht in 1980 gereedschap aan circus Bassie en Adriaan en Frans ging weleens met hem mee. Toen hij zijn eerste singeltje gemaakt had, heb ik er eentje gekocht. Met de verhuizing vorig jaar heb ik het singeltje weer gevonden.
(Van Roosmalen) Toen ik hem leerde kennen was hij nog een klein jongetje. Ik heb hem geadviseerd om te gaan zingen.

Als we op het terras zitten, vertelt Van Roosmalen dat ze vorige avond, in het restaurant direct naast ons,  die Lamsbout en frietjes hadden gegeten waar ze misselijk van werden. In het artikel staat dat hij die lamsbout in ons restaurantje heeft  gegeten.
(Van Roosmalen) Martijn: 'Hier hebben we gisteren ook gegeten: Ik: 'Het is het enige restaurant op het pleintje."
(Aad) Hier de foto van het pleintje met daarop de drie restaurantjes. Aan de andere kant van het pleintje is nog een groot restaurant. Het middelste restaurantje op de foto, is het restaurantje waar wij zaten. Links het restaurant waar hij (wat hij ons vertelde) die lamsbout had gegeten. Ik bestelde met mijn vrouw een Tortilla (een simpele omelet). Van Roosmalen zit een tijd naar de Spaanse menukaart te kijken en zei toen,  “Ik neem ook een Tortilla.”(Van Roosmalen geeft dat zo weer) Adriaan: 'Maar dan hebben jullie de tortilla nog niet geproefd, dan hebben jullie de tortilla nog niet geproefd, dan hebben jullie de tortilla nog niet geproefd..." Ina: 'Ik kan de tortilla adviseren.’
(Aad) Ik maak wel eens een grap, maar ik ben zeer zeker niet, zoals Marcel van Roosmalen me daar beschrijft,  een randdebiel die zulke idioten dingen doet of zegt. Hij beschrijft weer iets wat alleen maar in zijn fantasie is gebeurd.

(Aad) Als er twee mensen met een rollator voorbij lopen, vertel ik, “Het rollator gehalte in ons dorp is heel hoog. Er is hier een Deens sanatorium. Daar worden mensen, die na een ingrijpende operatie of ongeluk een handicap hebben gekregen, geleerd hoe ze met de handicap verder moeten leven.
(Van Roosmalen) Ina: 'We noemen het rollatorcity. Adriaan: 'Het kunnen fans zijn. Heb je de artiestenkaarten meegenomen?' Ina: `Jahaaa."
(Aad) Dit zou ik gezegd hebben toen de oude Deense mensen voorbij liepen. Waarom schrijft Van Roosmalen die onzin? Mijn vrouw zou 'Jahaaa' hebben geroep. Ina is rustig, aardig en houdt zich altijd op de achtergrond. Zal nooit een kwaad woord over iemand zeggen. Maar Van Roosmalen omschrijft haar precies het tegenovergestelde. Een woord zoals “Rollatorcity” zou Ina nooit zeggen en als ik dat zou zeggen, krijg ik van haar te horen, “Hé Aad, doe normaal.” Dat woord komt alleen uit de koker van Van Roosmalen net zoals de volgende onzin.
(Van Roosmalen) Toen Adriaan naar de wc was, zei Ina dat ze weleens moe werd van Bassie & Adriaan."
(Aad) Ik heb de tafel niet verlaten en Ina is ook een deel van Bassie en Adriaan. Zij heeft tientallen jaren hard meegewerkt om B&A tot een succes te maken.

(Aad) Ik reed ze naar het strand. Vlak naast de jachthaven. Ik vertelde dat die jachthaven in 1999 een prijs heeft gewonnen voor de mooiste jachthaven van de wereld. Ik zei tegen Martijn, “Leuk voor een mooie foto.” Een Japans restaurant daar heeft een terras met het mooiste uitzicht over de haven en nog geen twintig meter lopen. Ik vertelde dat Corry Konings in de haven een appartement had. Nu ze weer in Nederland woont, zien we haar niet zo veel meer.
(Van Roosmalen) Daarna maakten we een wandeling door de haven, volgens Adriaan de mooiste haven van de wereld. Hij wees aan waar Corry Konings woonde. Ina: 'Daar hebben we verder geen contact mee."
(Aad) Daarna gingen zij naar het strand en wij reden naar huis. Op de terugweg zei ik tegen Ina, “Ik heb het idee dat het een vreselijk artikel gaat worden.”

Ik hoop dat dit schrijven een beetje een indruk geeft hoe het “interview” verlopen is en je begrijpt waarom ik boos was. Ik ontving na het verschijnen van de VARAgids tientallen emails van mensen die het artikel hadden gelezen en het schandelijk vonden.
KLIK HIER voor een aantal reacties.

Nadat ik de kritiek op zijn artikel op mijn homepage had geplaatst, werd ik direct door tientallen kranten, bladen en de TV benaderd om mijn kant van het verhaal te vertellen.

Marcel van Roosmalen in zijn Blog “Na publicatie zocht hij contact met alle bevriende showprogramma’s om zijn kant van het verhaal te vertellen, waarna de sympathie van het volk in zijn richting kantelde. Als ik een ding van al die Bassie & Adriaan-series heb geleerd is het wel dat de clown en acrobaat uiteindelijk altijd winnen."

(Aad) Marcel van Roosmalen, met een interview kan je nooit een prijs winnen. Maar voor mij heb jij met dit artikel wel wat verloren. Je geloofwaardigheid.

Aad van Toor